Odwaga

Piotr Filonowicz

 

Praca nad odwagą to jeden z ważniejszych wątków w IW.

Chodzi o odwagę w wielu aspektach. Jednym z nich jest odwaga pozwolenia sobie na działanie. Pozwolenia sobie na to, na co sobie zwykle nie pozwalam.

Kolejny aspekt można by nazwać odwagą bycia nie sobą. Chodzi o wyjście poza obraz siebie, który chciałbym pokazywać innym. Bycie nie sobą jest zaprzestaniem walki o to, by widziano we mnie tę część, którą najbardziej w sobie lubię.

Pokrewnym aspektem odwagi w IW jest odwaga skonfrontowania się z niewygodnymi rzeczami w sobie. Jest to ten aspekt pracy nad odwagą, który improwizacja wolna dzieli z technikami terapeutycznymi oraz ze szczerą praktyką religijną.

Warsztaty improwizacji wolnej trenują także odwagę dotknięcia innych ludzi, odwagę słuchania innych ludzi, odwagę słuchania samego siebie, odwagę zauważenia tego, że na substancjalnym poziomie wszyscy jesteśmy tacy sami.

Ostatnim aspektem jest odwaga konfrontowania się z nieznanym i nieodwracalnym.

Kiedy wchodzimy w totalną improwizację, oddajemy się w ręce niewiadomemu. Czyż nie jest zarazem ćwiczeniem przygotowującym do wejścia w śmierć?

Kiedy myślę o odwadze, niepokoją mnie sprzeczne strony, w które ona może pójść. Przeciwieństwa, jak choćby odwaga delikatności czy odwaga agresji, odwaga zwycięstwa lub odwaga przegranej. Improwizacja wolna nie daje odpowiedzi na pytanie, którą stronę odwagi należy wybrać. Raczej daje możliwości. Promuje odwagę dochodzenia do własnej prawdy.