Pauza

Piotr Filonowicz

 

W pracy nad świadomością działania warto zacząć od pracy nad zwolnieniem lub zatrzymaniem. Pauza jest wyrywaniem się ze strumienia nieuważności.

Mocna pauza nie występuje w życiu codziennym. Czasami zatrzymujemy się, ale jest to zatrzymanie miękkie. Przejście pomiędzy stanami jest wówczas łagodne.

Pauza, o której mówię, jest nagłym zatrzymaniem fizycznym. W naturze pojawia się wówczas, gdy wydarzy się coś szczególnego. Tak polujący pies zatrzymuje się w biegu i podnosi łapę. Tak zatrzymasz się, gdy w opuszczonym domu usłyszysz niespodziewany dźwięk. Pauza jest momentem wzmożonej czujności.

Pauza jest więc zatrzymaniem fizycznym przy jednoczesnym wzmożeniu działania wewnętrznego. Pauza wyrywa ze zwyczajnego i wstawia w stan czuwania.

Scenicznie pauza jest bardzo mocnym środkiem gdyż widz kojarzy ją instynktownie ze stanem alarmu.

Używanie pauzy daje działającemu poczucie większej kontroli nad wydarzeniami, większej sprawczości. Pauza może dać poczucie wzięcia siebie we własne ręce, złapania siebie samego w jednej chwili.

Często gdy trenujemy pauzę na warsztatach dodaję do tego pojęcia pojęcie napinania łuku. Kiedy zatrzymuję się w stopklatce zewnętrznie, muszę się rozwijać wewnętrznie. Jeśli zatrzymam się wewnętrznie, nie dam rady podtrzymać intensywności, będzie ona więdła. Muszę zatem napiąć łuk mojej uwagi i czekać na idealny moment do puszczenia strzały. Pauza w ciele jest powstrzymywaniem a nie zaniechaniem ruchu. Jest gromadzeniem siły do następnego kroku.

Trzeba mieć świadomość tego, że przetrzymana pauza, jak każdy długi, nadmierny wysiłek, zaowocuje przeciążeniem, moment zostanie stracony. Zbyt długo napięty łuk zmęczy twoje mięśnie i zmniejszy precyzję strzału. Warto zatem ćwiczyć się w długości trzymania napiętego łuku.